را به اين دين مبين و صراط المستقيم كه نجات دهندهء انسان معاصر از حيرت و سرگردانى ، فساد و فحشاء ، بىرحمى و بىايمانى است هدايت فرمايد . اكنون پس از اين بيان كوتاه در جهان‌بينى اسلامى با اولين بخش از دعاى شريف عرفه ، خود را آشنا مىسازيم . امام - عليه الصلاة والسلام - دعا را به حمد و سپاس خدا آغاز مىكند به اينكه هر حمد و سپاس يا جنس حمد و يا حق حمد و يا حمد حق از براى خدا ( اللَّه ) است و از اين كه اللَّه را به صفاتى كه پس از آن بيان فرموده توصيف مىكند ، دانسته مىشود كه « اللَّه » اسم است براى ذات اقدسى كه متصف به تمام صفات كمال است كه از آن جمله صفت وحدت ، يگانگى ، يكتايى و منزّه از تمام نقايص و عيوب و هر نوع فقر و احتياج و نياز است . بنابراين ، اين اسم ( اللَّه ) غير از آن ذات يگانه و يكتا ، مسمايى ندارد و اطلاق آن بر هرچه غير از او باشد خودبخود بىمورد و بىمسمى و غير قابل تصديق است ؛ زيرا هيچ‌كس را غير از او - هركس كه باشد - نمىتوان به صفت يگانگى و نداشتن جزء و يكتايى و بىهمتايى معرفى كرد . على هذا اين صفاتى كه امام شهيد و سيدالشهدا - عليه السلام - براى خدا بيان مىفرمايد فقط به او اختصاص خواهد داشت و احدى غير از خدا صلاحيت توصيف شدن به اين صفات را ندارد